Een nieuw product op de markt brengen is niet makkelijk.

“Minder dan drie procent van nieuwe consumentengoederen bereikt een omzet van meer dan 50 miljoen dollar in het eerste jaar. Dat getal geldt als de maatstaf voor een zeer succesvolle productlancering”, stellen Joan Schneider en Julie Hall, auteurs van het boek The New Launch Plan.

Het is een van de redenen dat zelfs grote namen als McDonald’s, Nintendo en Microsoft weleens finaal de mist in zijn gegaan bij de introductie van een nieuw product.

Dit zijn de 19 grootste flops in de geschiedenis, en wat we ervan kunnen leren:


1975 – Sony Betamax

In de jaren 70 woedde een forse oorlog tussen Betamax en VHS om de nummer 1 plek in de wereld van videobanden voor thuisgebruik.

Sony maakte een grote fout zich: in 1975 begon het bedrijf met de verkoop van Betamax, terwijl de concurrenten VHS-apparaten lanceerden. Sony bezat de patentrechten op Betamax, maar de markt voor VHS-producten werd snel groter en overtrof Betamax. Hoewel de techniek van Betamax veel beter was dan VHS, won VHS de strijd. Simpelweg doordat er meer VHS-apparaten op de markt waren.


1985 – De nieuwe Coca-Cola

Begin jaren tachtig verloor Coca-Cola terrein aan Pepsi. De belangrijkste oorzaak van de opkomst van Pepsi waren de beroemde advertenties rondom Pepsi Challenges. Waarop Coca-Cola een product maakte dat meer smaakte zoals Pepsi.

Hoewel de landelijke smaaktesten voor de vernieuwde Coca-Cola goed verliepen – in 1985 kwam de nieuwe drank op de markt – sloeg de vernieuwde receptuur niet aan. Coca-Cola greep al snel in en keerde terug naar de oude receptuur. En kwam met een nieuwe naam: Coca-Cola Classic.


1989, 1992 – Pepsi A.M. en Crystal Pepsi

Ook Pepsi maakte een misstap. In 1989 probeerde Pepsi ervoor te zorgen dat mensen cola zouden drinken bij hun ontbijt, met Pepsi A.M. De nieuwe frisdrank bestond slechts een jaar.

In 1992 probeerde Pepsi het opnieuw – dit keer met doorzichtige frisdrank: Crystal Pepsi. Ook deze drank bestond maar een jaar. In 2016 herintroduceerde Pepsi de Crystal als retroproduct en knipoog naar 1992.


1989 – RJ Reynolds rookvrije sigaretten

Toen anti-rookcampagnes in de jaren tachtig de rookdiscussie deden oplaaien, investeerde sigarettenfabrikant RJ Reynolds 325 miljoen dollar in een nieuw product: rookvrije sigaretten.

Ze werkten niet en consumenten kochten ze niet, waardoor ze vier maanden later weer van de markt werden gehaald.


1993 – Apple Newton

De Newton wordt gezien als een voorbeeld van de slechte jaren van Apple – voordat het het meest waardevolle bedrijf ter wereld werd.

Volgens nieuwsblad Forbes flopte de Newton PDA om verschillende redenen: hij was te duur (de prijs begon bij 700 dollar), hij was te log en de handschriftherkenning was van een abominabel slecht niveau.

Later zette Apple uiteraard een en ander recht met de introductie van de iPad, sindsdien worden tablets ook geen PDA’s meer genoemd.


1995 – Microsoft Bob

Microsoft Bob moest een gebruiksvriendelijke interface voor Windows worden. Het project werd geleid door de echtgenote van Microsoft-oprichter Bill Gates, Melinda. Maar een jaar na de lancering stopte Microsoft met de lancering. De reden?

“Helaas had de software meer stroom nodig dan de standaard computersoftware van dat moment kon leveren. En er was niet voldoende markt voor”, schreef Gates later. “Bob overleed. De prestaties waren slecht.”


1995 – Nintendo’s Virtual Boy

Nintendo’s Virtual Boy was een ambitieuze stap in de richting van een opkomende, nieuwe technologie: virtual reality. Koop de Virtual Boy en laat je meevoeren naar een digitale omgeving door middel van virtual reality, was de boodschap van het Japanse bedrijf.

Maar het pakte allemaal wat anders uit dan beloofd werd. De spellen waren niets meer dan zwartrode nachtmerries en de graphics en de spellen hadden een lage resolutie, een die meer geschikt was voor gewone gameconsoles.

Van de Virtual Boy zijn iets minder dan een miljoen exemplaren verkocht en het product is de grootste hardwareflop in de geschiedenis van Nintendo. Het verhaal van de Virtual Boy wordt vaak aangehaald om de fluctuaties in de ontwikkeling en populariteit van VR te duiden.


1996 – McDonald’s ‘Arch Deluxe’-hamburger

In 1996 introduceerde McDonald’s de Arch Deluxe. Met de hamburger mikte de fastfoodketen op een nieuwe, wat rijkere doelgroep. Om die doelgroep te bereiken spendeerde McDonald’s 100 miljoen dollar, waarmee de Arch Deluxe een van de duurste productieflops in de geschiedenis is.

Uiteindelijk bleek McDonald’s zijn tijd ver vooruit. Want tegenwoordig willen consumenten juist wel wat extra betalen voor een luxere hamburger.


1998 – Frito-Lay WOW! Chips

Dit product valt in de categorie ‘te mooi om waar te zijn’. Eind jaren 90 introduceerde Frito-Lay een wondermiddel in het zoutjesschap, met de optimistische naam WoW!

De fabrikant claimde dat WOW een vetvrije chips van aardappels was.

Maar het pakte anders uit. “De olestras-moleculen in de chips waren te groot om door het lichaam verteerd te kunnen worden”, schrijft Fast Company. “De bijwerkingen waren vergelijkbaar met de werking van laxeermiddelen: buikkrampen en diarree. De gebruikers van de chips schreeuwden uiteindelijk wel degelijk Wow!, maar om de verkeerde reden.”


1999 – Cosmopolitan Yoghurt

In 1999 nam magazine Cosmopolitan het interessante besluit om een yoghurt op de markt te brengen. De yoghurtmarkt bleek echter al verzadigd en de lezers van Cosmopolitan waren tevreden met de yoghurts die er al waren.


2006 – Microsoft Tune

Tune werd gelanceerd om de concurrentie met de iPod aan te gaan. Uiteindelijk besloot Microsoft om de race met Apple niet aan te gaan.

Robbie Bach, voormalig hoofd van Microsoft Home Entertainment and Mobile business, legt uit waarom: “Eerlijk gezegd waren we gewoon niet dapper genoeg en was ons enige doel om Apple na te streven. Ons product was niet slecht, maar het was alleen een product om te concurreren. Er was geen enkele reden dat de consument zou zeggen: weet je wat, dat ding moet ik hebben.”


2006 – ESPN telefoon

De ESPN-telefoon werd gelanceerd in januari 2006 en was een van de grootste mislukkingen van Mobile Virtual Network Operators (MVNO’s).

Het idee was dat sportzender ESPN een telefoon zou verkopen met exclusieve ESPN-inhoud en -video’s, via een gehuurde netwerktoegang van Verizon Wireless. ESPN had slechts één model, een Sanyo ter waarde van 400 dollar. Zou jij deze telefoon (zie foto) kopen voor 400 euro? Exact, wij ook niet.

Niemand heeft er ooit een van gekocht. ESPN besloot al snel het project te schrappen en ging in plaats daarvan content voor de mobiele internetdienst van Verizon leveren. En natuurlijk hebben smartphones dit concept in wezen overbodig gemaakt.


2008 – Google Lively

Ken je Second Life nog? Om de een of andere reden dacht Google dat het moest concurreren met Second Life, de virtuele wereld die eruitzag als een spel, maar eigenlijk een virtuele wereld voor sociale interactie was. Het bestaat nog steeds en steunt op een nog altijd ontzettend fanatieke fanschare.

Met Lively creëerde Google zijn eigen versie van Second Life, dat in juli 2008 werd uitgebracht. (In tegenstelling tot Second Life zou “Liv” genderneutraal moeten zijn.) Google trok in november 2008 de stekker uit het project, toen de financiële crisis consumenten ervan weerhield zich bij Lively aan te sluiten.


2009 – JooJoo

In de tijd dat Apple iPads op de markt bracht ter waarde van zo’n 500 euro, was er nog een tablet beschikbaar voor dat geld. Een slecht werkende tablet: CrunchPad. Het werd in 2009 uitgebracht en was in 2010 al van de markt verdwenen.


2009 – De Nook

In 2009 bracht Barnes & Noble de NOOK uit. Inmiddels is het afgesplitst in een apart bedrijf. De verkoopcijfers waren al enige tijd aan het dalen.

Brian Sozzi, Chief Equity Strategist bij Belus Capital Advisors, legt uit waarom de Nook niet werkte: “Kopers konden niet begrijpen dat Barnes & Noble iets op de markt bracht wat toebehoorde aan een segment waar het zelf niet meer in geloofde: boeken”, aldus Sozzi.
Het management van Barnes & Noble werkte ook niet echt mee door amper te investeren in marketing rond de e-reader.

Wellicht een belangrijker aspect: de Nook is te klein als e-reader. De Kindle van Amazon is betaalbaar, gebruiksvriendelijk en eenvoudig te synchroniseren met een Amazon-account.


2011 – HP Touchpad

Na slechts anderhalve maand op de markt te zijn geweest, gaf HP de TouchPad en zijn mobiele besturingssysteem WebOS op. De tablet was absoluut niet opgewassen tegen de iPad en er werden slechts 25.000 exemplaren van verkocht in de 49 dagen dat hij in de schappen lag.

Eerlijkheidshalve dient gezegd te worden dat de TouchPad niet eens zo slecht was. Het had wat onafgewerkte details, maar daar had HP nog aan kunnen werken. Maar het bracht niet iets wat de iPad niet had.


2013 – Facebook Home

Met “Home” probeerde Facebook het startscherm voor mobiele telefoons te worden. Het ging mis.

Binnen een maand na de lancering daalde de prijs van het tweejarige abonnement van 99 dollar naar 0,99 dollar. De consensus tussen experts en critici is: Home trok alleen de meest fanatiek Facebook-gebruikers aan. “Het was prima voor een Facebook-verslaafde,” zei een criticus. “Maar het verbruikte veel data en batterijvermogen.”

De flop kwam nog eens tot uiting tijdens een reorganisatie. “Facebook ontsloeg het hele team ingenieurs dat was ingehuurd om aan Facebook Home te werken”, aldus Mike Isaac in de New York Times.


2014 – Amazon’s Fire Phone

De Fire Phone van Amazon kende een korte levensduur. Aangekondigd en gelanceerd in 2014, in 2015 al van de markt gehaald. Hij draaide op Android en zag er eigenlijk best competitief uit.

Maar dat was niet voldoende. Het enige grote verkoopargument van de Fire Phone was de 3D gezichtsscantechnologie, die slechts werd beschouwd als een gimmick. Bovendien hielp de beperkte beschikbaarheid bij AT & T (een van de grootste telecombedrijven van Noord-Amerika) niet om de Fire Phone van de grond te krijgen.

13 maanden na de introductie staakte Amazon het project.


2016 – Samsung Galaxy Note 7

Wat valt er te zeggen over de rampzalige Samsung Galaxy Note 7 dat nog niet is gezegd? De Note 7 – een vlaggenschip van Samsung – had een klein probleem: af en toe vloog hij in brand en explodeerde het toestel. De telefoons werden verboden op vluchten en Samsung moest de hele productie terugroepen.

De Note-serie bestaat nog steeds, de laatste versie is de Samsung Galaxy Note 8.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op z24.nl