Een unieke reisorganisatie opzetten, advies geven aan startende bedrijven en vooral mensen verbinden. Globetrotter Jasper Mutsaerts zit boordevol initiatieven sinds hij vorig jaar zijn startup Bohemian Birds begon. Nu wil hij een eigen eiland kopen. "Dat is voor veel mensen toch een idyllisch idee." In een afgelegen meer midden in Zweden ligt een eiland met de naam Stor Grötholmen. Het kost meer dan zes uur om er vanuit Stockholm naartoe rijden. Het beboste terrein is zo groot als drie à vier voetbalvelden en kent weinig voorzieningen: twee blokhutten en een aanlegsteiger. De 28-jarige Jasper Mutsaerts heeft een oogje op dit stuk land dat 165 duizend euro moet kosten. Met behulp van crowdfunding wil hij het benodigde bedrag ophalen om Stor Grötholmen te kopen. Iedereen die bijdraagt, wordt aandeelhouder, en mag een aantal keer per jaar het eiland bezoeken. Er is ruimte om te waterskiën, te duiken of te zeilen, maar de plek is volgens Mutsaerts ook geschikt om te mediteren. De plannen verkeren nog in een pril stadium. Op 25 september is er een eerste bijeenkomst voor belangstellenden, waar de details nader besproken worden. Mutsaerts heeft geen idee hoeveel mensen er komen, maar dat deert hem niet. “Het gaat mij meer om kwaliteit dan kwantiteit.” Liever tien enthousiastelingen, dan tachtig afhakers. Hij kreeg wel al e-mails van geïnteresseerden van over de hele wereld: Canada, de VS, Australië, Zuid-Afrika en Brazilië. Wie niet fysiek aanwezig kan zijn, kan via een livestream meekijken. stor grotholmen Een eiland kopen; het is het zoveelste ambitieuze plan van Mutsaerts. Ruim een jaar geleden zegde de oud-economie-student zijn vaste baan op bij adviesbureau McKinsey, waar hij twee jaar vertoefde. “Ik vond alles waarbij ik mensen moest verbinden leuk, maar het verbeteren van processen trok me minder”, zegt hij over de reden van zijn vertrek. Mutsaerts zette in zijn eentje een reisorganisatie op, Bohemian Birds, die als zelfverklaarde missie heeft om mensen te helpen hun bucket list te legen. Ofwel: die dingen te doen die ze voor hun dood per se gedaan willen hebben. De eerste grote reis heeft hij net achter de rug: een tweeweekse roadtrip door Albanië, Kosovo, Montenegro en Macedonië. Zestien personen met uiteenlopende achtergronden gingen mee, waaronder twee chirurgen en een theoloog. “Zulke individuen vinden het leuk om elkaar te ontmoeten”, aldus de jonge ondernemer. Mensen verbinden, dat is de kracht van Mutsaerts. ♦ “Sorry, ik ben niet zo goed in op tijd komen.” Mutsaerts steekt zijn hand uit en verontschuldigt zich. Hij is tien minuten te laat. We staan aan de Locatellikade in Amsterdam Zuid, naast een kantoorkolos van bijna zestig meter hoog. Dit is de Parnassustoren, voormalig hoofdkwartier van de financieel dienstverlener TMF Group. Tot een paar jaar geleden waren hier ruim 1.600 brievenbusmaatschappijen gevestigd, nu is dit anti-kraakpand de werkplek van een achttal startups. “Ik heb me laten vertellen dat het gebouw is gekocht door een Zweedse investeerder. Hij wil er een hotel van maken, maar we kunnen hier zeker nog een jaar blijven”, zegt Mutsaerts, terwijl hij met zijn fiets in de hand naar de achteringang loopt. Hij laat een vrouw binnen die al aanbellend staat te wachten en loopt langs de liften naar zijn werkruimte, waar hij zijn fiets parkeert. Mutsaerts zit in de ontvangsthal van het pand; de receptiebalie staat er nog, evenals de toegangspoortjes. “Niemand wilde hier zitten”, vertelt Mutsaerts. “De pandbeheerder wilde echter graag iemand op deze plek om de hangjongeren voor het gebouw weg te houden.” Sinds een jaar is dit de uitvalsbasis van Bohemian Birds. Het oogt uitgeleefd, maar niet vervallen. Het systeemplafond mist een paar platen en in het midden van de ruimte ligt op een pooltafel een onafgemaakt potje te wachten. Aan een houten wand hangen grote witte vellen met de maanden van het jaar en een handgetekend raster erop. ‘Epic bohemian road trip’, staat er bij augustus, verwijzend naar de Balkanreis van vorige maand. Via een meisje dat al in het gebouw werkte, heeft Mutsaerts deze plek gevonden. Hij zocht kantoorruimte voor zijn bedrijf, maar stuitte op huurprijzen van rond de 600 euro per maand. Veel te hoog voor een starter. Nu is hij maandelijks 200 euro kwijt. Op papier, want hij verhuurt de ruimte weer onder aan vier andere beginnende bedrijfjes. “Dat mag eigenlijk niet”, zegt hij. “Maar ik maak er geen winst op. Bovendien help ik zo startende ondernemers aan een goedkope werkplek. En het blijft bedrijvig zodat de hangjongeren wegblijven.” Mutsaerts zet een kop koffie en vertelt aan een biertafel de komende twee uur over zijn drijfveren en ideeën. Hij is erg zelfbewust en vraagt meerdere keren wat ik van zijn plannen vind. Zijn achtergrond als consultant komt duidelijk naar voren: hij benadert zaken van bovenaf en ontleedt processen. Twee keer pakt hij mijn pen en tekent een diagram om te illustreren wat hij bedoelt. Tegen het einde van het gesprek vertelt hij over een gebeurtenis aan het begin van zijn leven die hem vormde. Misschien wel meer dan ieder voorval daarna. Mutsaerts’ moeder leeft namelijk niet meer. ♦ Jasper Mutsaerts wordt op 19 augustus 1986 geboren in het ziekenhuis van Voorburg, vlak bij Den Haag. Zijn beide ouders zijn tropenarts en het gezin verhuist na drie maanden naar het kleine dorp Igogwe in Tanzania. Daar slaat na anderhalf jaar het noodlot toe. Bij een auto-ongeluk komt zijn moeder om het leven. Zijn vader en hijzelf zitten ook in het voertuig, maar blijven ongedeerd. “Een paar jaar geleden zijn we teruggegaan naar Tanzania, onder meer om de plek van het ongeluk te bezoeken”, zegt Mutsaerts, die te jong was om zich het fatale voorval te kunnen herinneren. “De lokale bewoners herinnerden zich het ongeluk nog steeds, meer dan twintig jaar later.” Al snel na het verlies van zijn moeder keert Mutsaerts terug naar Nederland, waar hij de basis- en middelbare school doorloopt. Daarna volgt een bachelor economie aan de Universiteit van Amsterdam en studeert hij economische geschiedenis aan de London School of Economics. Ondertussen ziet Mutsaerts zoveel mogelijk van de wereld. “In mijn kamer heb ik een wereldkaart. Elke keer als ik in een nieuw land ben geweest, zet ik een prikker erop.” Dat zijn er intussen 64. Naast stages en cursussen in het buitenland, reist Mutsaerts onder meer van Amsterdam naar Kaapstad met het openbaar vervoer en trekt hij met zijn vader naar China via de Trans-Siberische spoorlijn. Of hij vliegt met vrienden voor een paar tientjes naar Europese steden als Dublin en Milaan. De dood van één van zijn ouders geeft Mutsaerts de drang om rond te trekken, dingen mee te maken, het maximale uit zijn bestaan te halen. “Ik leef voor de verhalen, niet de materialen”, zo vat hij zijn instelling bondig samen. Gaandeweg dringt het tot hem door dat meer mensen heimelijke dromen hebben, maar door drukke banen en een gebrek aan daadkracht jagen ze die niet na. “Ik wil mensen aanzetten om tot actie over te gaan, om keuzes te maken waar ze zelf helemaal achter staan.” Die ambitie kan Mutsaerts onvoldoende kwijt in zijn functie als consultant, dus begint hij voor zichzelf. ♦ Een oom, een tante, opa en oma, maar ook een architect, documentairemaker en andere creatieve geesten uit Mutsaerts’ uitgebreide netwerk. Ze komen in de zomer van 2013 drie middagen bijeen om te brainstormen over zijn bedrijfsidee. “We hebben het gehad over het product, de financiering, de marketing. Het was heel leuk”, vertelt Mutsaerts. “Ik kreeg wisselende reacties. Opa en oma hadden twijfels bij mijn ondernemersplannen. Maar die zijn ook van een oudere generatie die meer gewend is aan vastigheid. Anderen vonden het erg tof.” De naam Bohemian Birds ligt dan al vast. “Ik wilde een internationale naam, want we zijn een reisorganisatie. En ik wilde een naam die je als individu kan zijn. Dat ik kan mailen met de aanhef, ‘Hallo Bohemian Bird!’” Het zorgeloze en mysterieuze van een bohemien en de vrijheid van een vogel; het past bij het soort bedrijf dat Mutsaerts op wil zetten. Niet zomaar een reisbureau, maar een ‘travel brand’, zoals hij dat zelf noemt. Hij wil een gemeenschap creëren, waar gelijkgestemden elkaar kunnen ontmoeten via unieke reizen. En in de toekomst misschien stages aanbieden via het netwerk dat zo ontstaat. Kortom: mensen verbinden. “We richten ons op 25- tot 35-jarigen met weinig vrije tijd, zoals ik bij McKinsey, maar die wel wat te besteden hebben”, zegt Mutsaerts. “Backpackers zijn hele leuke mensen, maar daar kun je geen business op bouwen.” Het plan is om een grote reis per seizoen te organiseren. In de zomer een roadtrip door de Balkan, in de winter een skivakantie in Georgië. Het lente- en herfstconcept ligt nog niet vast. “Die conceptreizen gaan we elk jaar herhalen, want je kunt pas geld verdienen als je steeds scherper inkoopt”, aldus Mutsaerts. Jaarlijks dezelfde uitstapjes moet ook zorgen voor de nodige naamsbekendheid. “Als je dit jaar niet mee kunt maar je wilt wel ooit een keer naar de Balkan, kun je het jaar er op mee. Ik geloof in de kracht van herhaling.” Het verdienmodel van Bohemian Birds draait om volume: hoe meer boekingen, hoe meer inkomsten. “Lukt het niet om te groeien, dan blijft het een gesloten vakantie-organisatie waar leuke ideetjes bedacht worden. Maar dan is het geen business.” Over drie jaar hoopt Mutsaerts zo’n 2.000 boekingen per jaar te verwerken. “Als ik 100 euro winst maak per persoon”, rekent hij hardop, “dan heb ik twee ton winst.” Zover is het nog lang niet. Sinds hij vorig jaar september begon, heeft Mutsaerts 42 duizend euro omgezet: met de Balkanreis, het organiseren van netwerkweekenden en met advies geven aan jonge ondernemers. Dat is niet genoeg: hij freelancet twee dagen in de week voor Wegener Media “om de huur te betalen”. Maar dat geeft niet; 2014 is voor Mutsaerts een leerjaar waarin hij kan sleutelen aan het concept van Bohemian Birds. Hij is niet op zoek naar financiering. “Een voordeel is dat je niet naast je schoenen gaat lopen. Want hoe minder startkapitaal je hebt, hoe creatiever je bent.” Toch is hij laatst benaderd door een investeerder van New Venture, de landelijke competitie voor bedrijfsplannen waar hij de laatste ronde haalde. Die bood Mutsaerts in ruil voor een belang van 25 procent in Bohemian Birds een bedrag van 3.000 euro per maand voor een periode van 18 maanden om hem de gelegenheid te geven volledig aan zijn bedrijf te werken. “Het rammelt nog aan alle kanten, maar ik geloof in jou en jouw concept, zei hij tegen me”, aldus Mutsaerts. “Maar dan moet ik van hem nog wel meer de zakelijke kant op.” Want in consumentenreizen valt relatief weinig geld te verdienen. Een lucratievere markt is het organiseren van personeels- en klantreizen voor bedrijven. In plaats van standaard uitjes als karten of kleiduivenschieten, kan Bohemian Birds meer bieden. De eerste contacten zijn al gelegd. Zo is Mutsaerts in gesprek met MJR TOM, de grootste mobiele cateraar van Nederland. “Zij zijn de jongens en meisjes die met rugzakjes rondlopen met bier en koffie bij evenementen. Ik heb daar vroeger gewerkt.” MJR TOM wil jaarlijks een weekend organiseren voor hun klanten, iets dat Mutsaerts dan mag organiseren. “Waarschijnlijk hebben we in november de eerste pilot. Dat is iets waar ik veel potentie in zie”, aldus Mutsaerts. “Dat is ook wat de investeerder van New Ventures zei: ‘Jij denkt veel te klein. Ga nu eens meer die markt op.’” Ondanks de lonkende zak geld, gaat Mutsaerts niet op het financieringsvoorstel in. Mede op aanraden van zijn oom, een oud-optiehandelaar die nu actief is als ondernemer. Een kwart van het bedrijf is een hoop om weg te geven als je het geld niet dringend nodig hebt. Door het aanbod is hij wel gaan reflecteren. “Ik ben erachter gekomen dat ik het alleen niet van de grond ga krijgen”, zegt Mutsaerts, die nu hulp krijgt van enkele freelancers. Dat is niet voldoende. Mutsaerts is op zoek naar een compagnon die operationeel heel sterk is. “Dat is mijn zwakke kant. Ik moet persoonlijk nog groeien en het zakelijker aanpakken.” Na een jaar proberen en leren staat er een fundament. “Nu moet ik de stap maken van hobbyisme naar een bedrijf dat kan renderen.” ♦ En dan is er nog het ambitieuze plan om een eiland te kopen, dat zomaar tussendoor komt. Illustratief voor de creatieve maar soms ook impulsieve geest van Mutsaerts. Hij raakte geïnspireerd door een boek van Richard Branson, de Virgin-oprichter en miljardair die een eigen eiland in de Cariben bezit. “Het lijkt mij ook gaaf om een privé-eiland te hebben, maar ik heb het geld niet”, zegt Mutsaerts. “Anderen hebben vast hetzelfde. Een eigen eiland is toch een idyllisch idee.” Via Vladi Private Islands, de grootste eilandenmakelaar ter wereld, kwam Mutsaerts het afgelegen Zweedse eiland Stor Grötholmen tegen. “Je moet moeite doen om er te komen”, zegt Mutsaerts, maar dat is niet erg. “Veel mensen hebben een drukke baan en willen back to basics.” Zijn ondernemende oom zag meteen een apart bedrijf in het eilandenplan. Op termijn zou je meerdere eilanden kunnen kopen en de grond kunnen verkopen voor bepaalde periodes via een timesharing-model. Je eigen eiland voor 7 dagen per jaar, wie wil dat nu niet? Maar dat is een vergezicht op de toekomst. Eerst is er 25 september, als belangstellenden voor Stor Grötholmen voor het eerst bij elkaar komen. “Daar moet ik nog een Facebook-evenement voor aanmaken”, herinnert Mutsaerts zich plots. “Dat ga ik hierna doen. Het is al binnenkort.” Lees ook Deze 26-jarige onderneemster gaat Lego aanvallen met meisjesspeelgoed Van bouwpuin naar legosteen: zo wil Gerard Steijn de wereld verbeteren ‘t Gat in de markt: waterfilters en Ebola-preventiepakket voor het geval dat

De jonge ondernemer Jasper Mutsaerts wil met crowdfunding een Zweeds eiland kopen. De komende 45 dagen hoopt hij 100 mensen te overtuigen om elk 2.000 euro te investeren.

Stor Grötholmen, zo heet het Zweedse eiland waar de 28-jarige Jasper Mutsaerts een oogje op heeft. Het beboste terrein is zo groot als drie à vier voetbalvelden en kent weinig voorzieningen: twee blokhutten en een aanlegsteiger. Het kost meer dan zes uur om er vanuit Stockholm naartoe te rijden.

Met behulp van crowdfunding wil Mutsaerts het benodigde bedrag ophalen om Stor Grötholmen te kopen. De deelnemers krijgen zo toegang tot ‘een stukje paradijs’, waar ze 35 dagen per jaar zich terug kunnen trekken.

Z24 sprak Mutsaerts vorig jaar september over zijn plannen, die toen nog in een pril stadium verkeerden. Inmiddels is het zeven maanden later en is de crowdfundingactie dinsdag live gegaan op Leapfunder (geïnteresseerden moeten eerst een uitnodigingscode aanvragen). Tijd om bij te praten met Mutsaerts.

In september hield je de eerste bijeenkomst met geïnteresseerden. Wat is er sindsdien gebeurd?

Mutsaerts: “Op de meeting in september kwamen zo’n 25 mensen af. Daaruit hebben we negen mensen gerekruteerd, die samen het plan verder hebben ontwikkeld. Daarbij zat een jurist, een psycholoog, een consultant, een arts, mensen uit verschillende beroepsgroepen. Heel nuttig, want iedereen heeft zijn eigen perspectief.”

“Met het document dat zij hebben opgesteld zijn we naar Hamburg gegaan voor een meeting met Vladi Private Islands, de grootste eilandenmakelaar ter wereld. Hij was in het begin sceptisch. Normaal gesproken doet hij zaken met miljonairs. Wij zaten daar met vijf mannen, allemaal rond de 28. Twee waren uit Londen gekomen, drie uit Amsterdam. Maar we hebben hem weten te overtuigen.”

Was het Zweedse eiland de eerste keus?

“We kregen een shortlist van twee eilanden. Ik ben samen met Bob Groos van het team naar Finland gegaan, naar een kleine eilandengroep vlak bij de Russische grens. En we hebben het Zweedse eiland bezocht. Dat laatste was toch het beste, omdat de blokhutten in goede staat waren. Het Finse eiland was enigszins vervallen.”

De crowdfundingactie is nu van start gegaan. Wat is de deal?

“Iedereen legt 2.000 euro in. Daarvoor krijg je in de zomer twintig dagen toegang tot het eiland en in de winter vijftien. Ook krijg je toegang tot de community.”

“Formeel gezien word je aangeslotene bij een stichting, die eigenaar is van het eiland. Je krijgt een contract waarin je gebruiksrechten vermeld staan. We wilden in eerste instantie een bv oprichten, maar volgens een bevriende fiscalist had dat allerlei implicaties voor belastingen. Een bv was niet de juiste juridische entiteit voor dit plan.”

“Het certificaat is verhandelbaar. Stel dat je er over drie jaar weer vanaf wilt, dan kun je het aan iemand verkopen. Dat mag ook voor een hoger bedrag. Maar de verantwoordelijkheid voor het certificaat ligt bij diegene zelf. Je kunt het niet teruggeven aan het stichtingsbestuur. Die liquide middelen hebben we niet. Als tien mensen het terug willen geven, staat er natuurlijk geen 20.000 euro op onze bankrekening.”

“Het is verboden om meer dan één certificaat per persoon te kopen, omdat het idee is om met een grote groep een eiland te delen. In eerste instantie was onze slogan ‘Want to own a slice of paradise?’” Dat is nu bijgesteld tot ‘Want to share a slice of paradise?’”

Was het makkelijk om de neuzen dezelfde kant op te krijgen?

“Op de bijeenkomst in september zag je twee groepen. Een stroming zag het kopen van een eiland als een interessante investering met mogelijkheid tot financieel rendement. De andere groep had meer het ideële plaatje voor ogen: met z’n allen een eiland kopen.”

“We kunnen niet iedereen te vriend houden en hebben een keuze gemaakt voor de non-profit constructie. Het zou kunnen dat mensen die gehoopt hadden op rendement af zijn gehaakt. Maar dat is niet zo erg. De crowd moet je serieus nemen, maar op een gegeven moment moet je ook een duidelijk voorstel kunnen sturen waar je achter staat. Anders blijf je discussies houden.”

Hoe heb je de kosten tot nu toe gedekt?

“Naast de tien oprichters zijn er vijf vroege investeerders. Die hebben 1.000 euro ingelegd om de campagne op te starten. Zij krijgen 50 procent korting, maar lopen een risico. Als we het doel van 100 mensen niet halen, zijn zij hun geld kwijt.”

Zijn er nog meer kosten aan verbonden?

“Het eiland zelf is 165 duizend euro. Daarnaast zijn er een aantal additionele kosten. Zo betaal je bij vastgoedtransacties in Zweden zo’n 4 procent belasting. Ook willen we een aantal dingen aanschaffen zoals tenten. En dan is er nog een financiële buffer, omdat we liever niet terug willen naar de crowd als het geld ineens op is. In ons document staat ook dat er geen vergelijkingsmateriaal is, omdat er nog niet eerder een eiland is gekocht op deze manier. Dus het is onze inschatting.”

“Naast die twee ton is er jaarlijks nog 30.000 euro nodig voor allerlei kosten. Dat is per persoon dus 300 euro per jaar. Je kunt het een beetje vergelijken met een vereniging van eigenaren. Dan betaal je ook een maandelijks of jaarlijks bedrag. Een deel ervan gaat naar initiatieven, een deel naar onderhoud en onvoorziene kosten.”

“Er gaat ook een klein salaris naar de Chief Island Officer. Dat is een vacature die we binnenkort gaan plaatsen. Dat is iemand die alle e-mails beantwoordt van de deelnemers voor reserveringen etc. Het zal geen fulltime baan zijn, ik denk 10 à 15 uur per week.”

Wat heeft je verbaasd in het afgelopen half jaar?

“Eén van de dingen die me op is gevallen is het effect van de media. We hebben helemaal niet ons best gedaan om mensen te benaderen, maar op een gegeven moment stonden we in De Telegraaf. Toen ging het opeens snel: Vogue, Quote, BNR Nieuwsradio.”

“Ik had meer kritische reacties verwacht. Journalisten zijn kritisch van aard, maar op de één of andere manier hebben we tot nu toe positieve pers gekregen. Mensen vinden het interessant omdat het een experiment is. Dat overheerst tot nu toe.”

“De media-aandacht heeft ook geholpen in mijn eigen omgeving. Eerst hadden mensen zoiets van: wat doe je nu? Maar als er ineens pers over schrijft, dan gaan mensen het geloven.”

Wat is je verwachting voor de crowdfundingcampagne?

“Er zijn twee scenario’s: of het lukt of het lukt niet. Vorige week dinsdag hebben we een tweede meeting gehad met 45 geïnteresseerden. Vijftien mensen hebben toen een intentieverklaring getekend om te storten. Op dat moment verandert hun rol: ze zijn niet alleen investeerder maar ook ambassadeur omdat ze graag willen dat het project slaagt. Ik denk zeker dat we het gaan halen.”

“Onder de mensen die de intentieverklaring hebben getekend hebben we twee prijzen verloot. Er staan twee blokhutten op het eiland en de prijswinnaars mochten elk een blokhut naar hun naam vernoemen. Aan andere crowdfunders kan ik dat adviseren, om zo’n ludieke prijs erin te verwerken.”

Is het ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’ of maken jullie een selectie uit de aanmeldingen?

“De campagne loopt 45 dagen. Als er na de sluiting meer dan honderd aanmeldingen zijn, hebben de initiatiefnemers het recht om een keuze te maken. We zullen selecteren op basis van diversiteit. We willen zoveel mogelijk verschillende nationaliteiten, leeftijden en beroepsgroepen.”

“We hebben nu geïnteresseerden uit onder andere India, Israël, Cyprus, Engeland en Australië. Onze uitdaging is om het zo internationaal mogelijk te maken. Daarom houden drie mensen uit ons comité die in Londen wonen daar deze week ook een meeting.”

“Mensen schrijven tevens een korte motivatie. Dus we proberen ook naar drijfveren te kijken. Iemand die bij alle evenementen aanwezig is en een hele goede motivatie heeft, hebben we er liever bij dan iemand die geen motivatie inlevert.”

Wanneer kunnen de eerste mensen het eiland bezoeken?

“Als we het doel van de campagne halen, komt het geld op de bankrekening van de stichting te staan. Dan kan de transactie met Vladi Private Islands worden gedaan. Het eiland staat te koop, dus dat kan in principe snel gaan. Dan verwachten we deze zomer het openingsweekend te hebben op het eiland.”

En wat als je het niet haalt?

“Dan krijgen wij het geld niet en krijgt de crowd het geld terug. De 5.000 euro die we hebben gebruikt voor het opstarten van de campagne gaat dan dus verloren. Ook is er dan een hoop tijd en energie verloren gegaan. Maar waar ik energie van krijg, is dat dit een interessant sociaal en zakelijk experiment is. Ik weet zeker dat andere mensen veel van dit proces kunnen leren. Want co-working en co-living is steeds meer in opkomst.”